Çamurlu sokaklarda gezinen çıplak ayakları gördükçe Avrupa’da yaşayan Müslüman kardeşlerimiz adına tövbe etmek zorunda hissediyoruz kendimizi. Burundi’de öğrendiğimiz en önemli şey; Rabbimizin bize verdiği nimetlere hakkıyla şükretmek ve dünyanın neresinde yaşıyor olurlarsa olsunlar tüm Müslümanları kardeşlerimiz bilmek ve hissetmek.

H. Ramazan Yılmaz

Yirmi beş saatten fazla bir süre geçmişti aradan, Almanya bizden çok uzakta kalmıştı artık. Burundi’nin başkenti Bujumbura’ya inmiştik ve kalbimize tarifi mümkün olmayan bir mutluluk doğuvermişti bir anda. Öyle sanıldığı kadar kolay olmamıştı çünkü hiçbir şey, omuzlarımızdaki emanetlerin ağırlığı çökmüştü üzerimize. Ve vakit Burundili Müslümanlarla buluşma vaktiydi, Avrupa’nın dört bir yanından bizlere emanet edilen kurbanları muhtaç kardeşlerimizle buluşturma vaktiydi, sorunlara ortak, dertlere derman olma vaktiydi artık!

Burundi Afrika’nın ortasında küçük bir ülke. Yüzölçümü sadece 27.830km². Başkenti Bujumbura ve bağımsızlığını 1 Temmuz 1962’de Belçika’dan almış. Ülkenin resmi dilleri Kirundi ve Fransızca. 2005’de seçilen Devlet başkanı Pierre Nkurunziza, 12 senelik bir aradan sonra demokratik yollarla göreve gelen ilk devlet başkanı. Bölge insanının tek avantajı içilebilir temiz su kaynaklarının bolluğu, böyle olunca insanlar en azından kendi karınlarını doyuracak tarım ürünleri elde edebiliyorlar.

Havaalanında Burundi İslam Cemiyet’inden kardeşlerimiz karşıladılar bizleri ve hiç vakit kaybetmeden planlama toplantımızı gerçekleştirdik. Ardından on yedi farklı bölgeye taşıdık kurbanlarımızı, on yedi farklı bölgede binlerce Müslüman kardeşimizle buluştuk,  Avrupalı Müslümanların uzattıkları dost eli olduk Burundi’de, Avrupalı Müslümanın vefası olduk Burundi’de.

Gün bayram günüydü, namazımızı çatısından üzerimize su damlaları akıtmayan bir mescitte kılamadık belki, namazdan sonra evimize dönüp anne ve babamızın ellerini öpemedik belki, birbirinden güzel, çeşit çeşit bayram şekerlerinden de yiyemedik ama Burundili, beli çoktan bükülmüş yetmişlik bir ninenin yanındaydık, avuçlarımızdaki eller onun elleriydi, başımızı okşayan eller yine onun elleriydi ve bu, dünyanın tüm güzelliklerine bedeldi.

Üzerimizdeki 200 hisse kurbanı on yedi farklı bölgede dağıtırken, aynı zamanda bölgelerdeki camilere, okullara, hastanelere, yetimhanelere ve Müslüman kardeşlerimizin evlerine konuk olduk.  Gördüğümüz acı manzaralara yüreğimiz dayanmadı. Ziyaretinde bulunduğumuz her sosyal kuruma yardımlarda bulunduk, sorunlarını hafifletmeye çalıştık. “Peki ya diğerleri ne olacak?” diye bir soru saplandı kalbimize, yardım edemediğimiz diğer okullar, yetimhaneler ve içinde tek bir Kur’an-ı Kerim dahi bulunmayan diğer camiler ne olacaktı?  Biz Avrupalı Müslümanların Burundili kardeşlerine yolladıkları yardım elçileriydik ve elbette Burundili kardeşlerimizin sorunlarını da döndüğümüz mekânlara taşımakla görevliydik.